سلام . خوب این دفعه میخوام در مورد آپ قبلیم ( شهر من ) بگم . اول از همه ی دوستان عزیزم تشکر میکنم که اومدن و نظر دادند ولی هیچ کس نگفت که شهر من چیه ؟؟؟ یا کیه ؟؟
شهر من - شما چی فکر میکنید؟؟؟ الان که دارم مینویسم تو گوشم داره اینو میخونه
:time can never mend
the careless whispers
of a good friend
to the heart and mind ...
..............
بقيش مهم نيست - از این آهنگ خوشم میاد ولی هوارهای ساش و جیمز یه چیز دیگه است . مامانم همیشه میگه صدای عر خره از این صداها قشنگتره
........وای بازم پرت رفتم . از شهرم میگفتم . یعنی این قدر سخت بود ؟؟؟ این قدر پیچیده بود ؟؟؟ خودم میگم : شهرم همون خاطراتمه ... درست خوندید ... همون خاطرات قشنگی که تو بایگانی ذهنم پنهونشون کردم ... همونایی که بهشون چند تا قفل هم زدم تا کسی نتونه واردش بشه - کلیداشو هم نمیدونم کجای خاطراتم گمشون کردم ... یعنی نمیخوام بدونم ... ولی بالاخره هر قفلی یه کلیدی داره - حتی اگه کلیدشم گم شده باشه یه شاه کلید کارو حل میکنه و یه نفر تونست قفل تموم خاطرات خوب و بد گذشته ی منو باز کنه و توی همشون سرک بکشه .... فکر کنم خودتون میدونید کیو میگم .... خیلی ها اومدند و خواستند خاطراتمو ازم بگیرن - دخترک سبز آبی ذهنمو بگیرن - اون تلاطم و امواجشو بگیرن - اون دیوونگی ها - اون خیالاتو - اون فریادها را بگیرن ولی نتونستند ... چیزایی که دارم فراموش نمیشن - حتی خودمم نتونستم همه ی اون چیزارو از خودم بگیرم ولی
...شهر من پر از گمشده است .... ولی گمشده هاشو از کجا پیداشون کنم . گمشده های بی نام و نشونی که توش هستند را از کجا گیرشون بیارم ... کجا برم دخیل ببندم تا گمشده های زندگیمو پیدا کنم ؟؟؟ نمیدونم
...یه چیزی هم میخوام به دوست عزیزم بزدل شجاع بگم : عزیزکم شاید تو راست میگی . شاید جنس دلتنگی های من با تو فرق میکنه - آره من تونستم بنویسمشون چون چاره ی دیگه ایی جز این نداشتم - چون تا یه مرحله ایی پیش رفتم که اولین و آخرین راهم یکی شد .... راه که نبود خلاصی و فرار بود ولی ....... الان هستم با همون مشکلات - بیشتر شده - گاهی وقتا هیچ راه حلی براشون ندارم ... خودمم توش میمونم ... اون باتلاقی که تو میگی من یه جور دیگشو تجربه کردم - هنوزم نتونستم خودمو خلاص کنم ... هنوزم اون آدم سابق نشدم و مطمئنا" هیچ وقتم نمیشم ....ولی من خواستم - مجبور شدم که بخوام و شد
...الان دوستانی دارم که شدند تموم زندگی من ... تموم دلخوشی من ... من از اونایی حرف میزنم که تو بدترین شرایطی که داشتم تنهام نذاشتند . از اونایی که خودشونم میدونند که هیچ وقت نمیتونم محبتاشونو جبران کنم - میدونند بعضی وقتا قدرنشناس محبتاشون بودم ولی بازم تنهام نذاشتند و من بهشون افتخار میکنم . بیشتر به خودم افتخار میکنم که این دوستانو دارم . بیشتر از همه از اون عزیزی که تو این مدت تنهام نذاشت . همون شخصی که الان شده سلطان قلب و ذهنم . بزدل عزیزم تو هم اونو میشناسی . قدرشو بدون
.
همتون موفق و شاد باشید
.
